Koniec pewnego etapu

         Zakończyliśmy pewien etap. Ostatni dzień w przedszkolu za nami. Były pożegnania, był tort, piosenki i łzy wzruszenia. Zawsze się rozklejam, kiedy coś się kończy. Jak to się stało, że to już? 4 lata minęły, nawet nie wiem jak i kiedy. Wiem, że idzie nowe, ale to może właśnie o to NOWE chodzi...? Kiedy siedzę w pierwszym rzędzie i patrzę, jak śpiewa piosenki i żegna się z przedszkolnymi kolegami, oczami wyobraźni widzę, jak macha mi odlatując do Kanady na studia. Serio. I od razu sama czuję się z 20 lat starsza. Z drugiej strony nie można całe życie siedzieć w przedszkolu Zaciskam zęby- trochę ze złości, a trochę ze wzruszenia i lecimy dalej. Mam nadzieję, że to mi kiedyś przejdzie. Inaczej się wykończę ;-)
         Nasze kochane Panie dostały w prezencie pamiątkowe albumy. Miałam możliwość wziąć udział w kolekcjonowaniu wspomnień, czyli w tym, co lubię najbardziej. Albumy były kolorowe, personalizowane i z dedykacją i wszystkim bardzo się podobały, ale tak naprawdę najważniejsze znalazło się w środku. Dzieci wykonały kawał pięknej, dobrej roboty. Za pomocą zdjęć, rysunków i podpisów wyraziły swoją wdzięczność i sympatię. Mam nadzieję, że dzięki temu, ani Panie, ani dzieci, nie zapomną tych 4 bardzo ważnych lat.

Hobby albo....cokolwiek.

      Warto coś robić. Warto coś umieć. Warto mieć się czym pochwalić.
Posiadanie hobby, czy choćby jakiegokolwiek zainteresowania procentuje. Nie chodzi o to, żeby być konstruktorem amatorskich rakiet kosmicznych, być mistrzem świata w brydża czy najpopularniejszą blogierką modową.
      Chodzi o to, żeby mieć coś tylko i wyłącznie dla siebie. Nie ważne czy zbierasz znaczki, lubisz czytać książki, czy budujesz zamki z zapałek.
      A jeśli nie masz nic swojego, to pomyśl proszę co lubisz robić, albo co chciałbyś/chciałabyś robić i....zacznij to robić. Hobby daje dużo radości i energii do dalszego działania. I kto wie- może jak wielu ludzi -powtórzysz historię o przeobrażeniu zainteresowań w pracę na pełen etat?


                                                                                    ***

    Być może przynudzam, powtarzając ciągle te same wzory, ale to wyjątkowa sytuacja. Powodem tej powtórki jest największe, jak dotąd etui. Właściwie to teczka. Formatu A4 jeszcze nie robiłam. Na początku miałam obawy co do tego, jak wyjdzie, ale niepotrzebnie. Dodatkowo to imię, do którego mam słabość.